ਗਾਈਡ · 6 ਮਿੰਟ ਦੀ ਪੜ੍ਹਤ
ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਥੈਰਪੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ, ਜਾਂ ਨਾ ਕਰੀਏ
ਇਹ ਗਾਈਡ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਇਦ ਗੱਲ ਹੋਵੇ ਹੀ ਨਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ।
Updated
ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ: ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਕਾਊਂਸਲਿੰਗ ਗੁਪਤ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਲਗ ਲਈ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੌਖਾ ਢੰਗ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਛੱਡ ਕੇ ਕੰਮ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਰਤਣਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਬਿਹਤਰ ਸੰਭਾਲ ਸਕਾਂ।" ਅਤੇ ਜੇ ਜਵਾਬ "ਲੋਕ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ" ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ।
ਪਹਿਲਾਂ: ਦੱਸਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹਿਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਕਾਊਂਸਲਿੰਗ ਇਸ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ। ਸੈਸ਼ਨ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਬਿੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੀਡੀਓ ਰਾਹੀਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਇਮਾਰਤ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਵੇ।
ਕਈ ਲੋਕ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਬਿਨਾਂ ਦੱਸੇ ਕਾਊਂਸਲਿੰਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਦੱਸਣ ਲਈ ਕੁਝ ਪੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਮਦਦ ਮਿਲੀ ਹੈ।" ਉਹ ਗੱਲਬਾਤ "ਮੈਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ" ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਸੌਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜੇ ਦੱਸਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਹੜੇ ਸ਼ਬਦ
ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। "ਮੈਨੂੰ depression ਹੈ" ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਪੇ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਮਤਲਬ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ। ਕੰਮ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ: "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਣਾਅ ਸੰਭਾਲਣਾ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੱਚ ਵੀ ਹੈ।
ਦੂਜਾ ਢੰਗ ਸਿਹਤ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੂਗਰ ਲਈ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ; ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਤਣਾਅ ਲਈ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਵੀ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਪੇ "ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ" ਨੂੰ ਉਸ ਗੱਲ ਨਾਲੋਂ ਸੌਖਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬੱਚੇ ਨੇ ਆਪ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
"ਲੋਕ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ"
ਇਹ ਸਵਾਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸਵਾਲ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਵਿਹਾਰਕ ਹੈ: ਕੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ? ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਗੁਪਤਤਾ ਕਾਨੂੰਨੀ ਫ਼ਰਜ਼ ਹੈ, ਕਾਊਂਸਲਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ, ਅਤੇ ਵੀਡੀਓ ਰਾਹੀਂ ਸੈਸ਼ਨ ਲਈ ਕੋਈ ਵੇਟਿੰਗ ਰੂਮ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਾਸੀ ਬੈਠੀ ਹੋਵੇ।
ਦੂਜਾ ਸਵਾਲ ਡੂੰਘਾ ਹੈ: ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ? ਇੱਥੇ ਸਵਨੀਤ ਦਾ ਆਪਣਾ ਜਵਾਬ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ: ਥੈਰਪੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਚੁਣਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਦੱਸਣ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੁੱਪ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ "ਸਾਡੇ ਵੇਲੇ ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਸੀ।" ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਜਵਾਬ ਹੈ, ਆਖ਼ਰੀ ਨਹੀਂ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਪੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਬਾਅਦ ਆਪ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ?" ਪਹਿਲੇ ਜਵਾਬ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਨਾ ਮੰਨੋ।
ਅਤੇ ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਬਦਲੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਸੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਨਾਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਜੀਣਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਕੰਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਕਾਊਂਸਲਿੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆਮ ਸਵਾਲ
ਕੀ ਕਾਊਂਸਲਰ ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਬਾਲਗ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਲਿਖਤੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ। ਗੁਪਤਤਾ ਦੀਆਂ ਸੀਮਤ ਹੱਦਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਰੰਤ ਖ਼ਤਰਾ, ਮਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਨੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀਆਂ ਲਿਖੀਆਂ ਹਨ।
ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਦੇ। ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਹੈ?
ਹਾਂ, ਇਹ ਪੰਨਾ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਲਾ ਮੁੱਖ ਪੰਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਦੇ ਕੇ।
ਕੀ ਮੈਂ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਾਊਂਸਲਿੰਗ ਲਈ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਜੇ ਉਹ ਆਪ ਚਾਹੁਣ। ਸੈਸ਼ਨ ਉਸੇ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਲਿਆਉਣਾ ਘੱਟ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਮੁਫ਼ਤ ਗੱਲਬਾਤ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੌਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅੱਗੇ ਕੀ ਪੜ੍ਹੀਏ
Talking to your family about therapy, ਇਸੇ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਪੰਨਾ।
In English: the first step is a free 15-minute video consultation, with no card and no obligation. Session fees and insurance coverage are listed in full, you can check a counsellor’s registration on the public register, and if you would rather write than book, send a short note and the reply comes within one business day.
Sources
ਪਹਿਲਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਲਈਏ
ਵੀਡੀਓ ਰਾਹੀਂ 15 ਮਿੰਟ ਦੀ ਮੁਫ਼ਤ ਗੱਲਬਾਤ। ਕੋਈ ਕਾਰਡ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਜਬੂਰੀ ਨਹੀਂ।
ਮੁਫ਼ਤ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਬੁੱਕ ਕਰੋਅਜੇ ਬੁੱਕ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ? ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਲਿਖ ਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ — ਇੱਕ ਕੰਮਕਾਜੀ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਵਾਬ ਮਿਲੇਗਾ.