Depresyon ba ito, o pagod lang talaga ako?

Ang pinakamalinaw na pagkakaiba

Tumutugon ang pagod sa pahinga. Isang mahabang tulog, isang bakasyon, isang linggong walang dagdag na trabaho — kung gumagaan ang lahat pagkatapos noon, pagod iyon, at ang sagot ay nasa iskedyul mo.

Ang depresyon ay hindi umuubra nang ganoon. Kayang matulog ng tao ng sampung oras at gumising na parang hindi natulog. Kayang matapos ang bakasyon at bumalik na pareho pa rin. Hindi iyon dahil kulang ang pahinga. Ibang bagay iyon.

Kadalasan ay kawalan, hindi kalungkutan

Inaasahan ng maraming tao na ang depresyon ay pag-iyak. Madalas ay hindi. Mas madalas itong kawalan — kawalan ng gana, ng interes, ng pakiramdam na may kahulugan ang anuman. Nagagawa mo pa rin ang mga bagay. Wala lang silang laman.

Iyon ang dahilan kung bakit napakatagal bago ito napapansin. Walang sandali na malinaw na nagsimula ito, at dahil tumatakbo pa rin ang lahat sa labas, walang ibang nakakapansin.

Bakit ito tinatawag na katamaran

Sa mga pamilyang itinayo sa sipag — ang mga magulang na nagtiis para may mas magandang buhay ang susunod na henerasyon — walang komportableng salita para sa isang taong hindi makabangon. Ang mga salitang available ay tungkol sa ugali, hindi tungkol sa kalusugan.

Kaya inilalapat ng tao ang mga salitang iyon sa sarili niya bago pa may ibang magsabi. Walang utang na loob. Tamad. Sayang ang pinaghirapan nila.

Ang balakid na iyon, hindi ang depresyon, ang madalas na unang hinaharap. Ang paghihiwalay ng sintomas sa hatol tungkol sa pagkatao ay kadalasang ang unang bagay na nakakatulong.

Ang nagpapatuloy nito

Inaalis ng depresyon ang mismong lakas na kailangan para sa mga bagay na nakakapagpagaan nito. Kaya walang saysay ang payo. Ang sabihing lumabas ka at makipagkita sa tao ay tama at hindi magagawa, at ang hindi paggawa nito ay nagiging isa pang patunay laban sa sarili.

Dahil doon, maliit at kongkreto ang unang hakbang sa trabaho. Hindi malalaking plano. Ang layunin ay ibalik ang paggalaw bago hanapin ang pag-unawa.